Fifty Shades of Puliyo-Grey

Spoon Plates

Puliyogreys have been the part and parcel of every tambrahm upbringings that never cease to be the standard dinner even in the recent times. Those summer holiday epochs of our childhood have always ushered me to the specific timeline where the childhood memories remains intact with such pleasantly unpleasant endeavors.

Those were the summer holiday times at my aunt’s place when P’greys were of abundant supply from the temple. The two families would nonchalantly consume just the voluptuous plates of P’greys for dinner. I would like to mention that the alchemy of making P’greys with excessive tamarind and peanuts does magical things to you at night. If your system doesn’t accept the proportion, then you might have to take a couple of strolls to the loo to cache clean the exorbitant intake.

The hunger which is predominantly dominant before the consumption of this masochistic concoction nevertheless gets conquered at the end of process.

It evokes a sense a deep submission to some unknown force which drops the serotonin levels engulfing us to a nice Trans state called sleep!

***

Train or bus journeys have never been complete without the hawkers distributing food packets and frequenting the compartments with open carton full of Fruti-s and Fanta-s and Lays.

Continue reading

Advertisements

Toothbrush (Tamil)

Toothbrush

மஞ்சள் வெய்யிலின் நிறத்துக்கு ஈடாக நான் சாப்பிட்டுகொண்டிருந்த லெமன் சாதம் பளபளத்துக்கொண்டிருக்க,நான் அதை வெறித்தனமாக கபளீகரம்செய்து கொண்டிருந்ததை அந்த ரயிலின் உள்ள அனைத்து பயணிகளும் கண் இமைக்காமல் பார்த்துகொண்டிருந்த அந்த கண்கொள்ளா காட்சியை வர்ணிக்க எனக்கு வாய் இல்லை.அவ்ளோ பசி. வாய் முழுவதும்சாதம். தொட்டு கொள்ள உருளைக்கிழங்கு சிப்ஸ் பாக்கெட் வாங்கினது ரொம்ப சௌகர்யமாக இருந்தது.

ஒரு அரை மணி நேரமாக,மானை புலி வேட்டை ஆடுவதுபோல் நான் சங்கீதா ஹோட்டலில் வாங்கிய பார்சலை வேட்டை ஆடி கொண்டு இருந்தேன். இரவு சாப்பாடு இனிதே சுபம் அடைந்ததை கொண்டாடும் விதமாக, பையில் வைத்து இருந்தஆரஞ்சு பழச்சுளைகளை உள்ளே தள்ளி விட்டு, உலகமே அதிரவைக்கும் படியாக ஏப்பத்தை விட்டதும் தான் என்னை சுற்றி இருந்த உலகமே எனக்கு புரிந்தது. திருச்சி ஸ்டேஷன் நாளை காலை 5 மணிக்கு வரும் என்று அம்மா சொல்லி இருக்க, காலை சூரியனை கூட கண்டிராத எனக்கு ஐந்து மணிக்கு முழிப்பது என்பது பிரம்ம பிரயத்னம்.

Continue reading